A. S. Kanna
Dramaturg potrzebuje żywego teatru, aby wystawiać swoje sztuki, oceniać ich całkowity wpływ na widzów, a tym samym mieć szansę na poprawę swoich osiągnięć. Sztuki napisane w językach regionalnych dominują w teatrze indyjskim, ponieważ są łatwo zrozumiałe dla widzów. Sztuki te dają aktorom możliwość rozwijania talentów aktorskich w naturalny i nieskrępowany sposób. Mahesh Elkunchwar daje upust agresywnie modernistycznemu niepokojowi związanemu z normatywnymi kodeksami seksualności i innymi podobnymi obszarami relacji międzyludzkich poprzez swoje sztuki, takie jak Garbo, Vasakand, Raktapushp i Rudravarsha. G.P. Deshpande w swojej przełomowej sztuce Udhvasta Dharmashala zajmuje się niepokojącą krytyczną analizą lewicowej polityki od wewnątrz, a sztuka ta mocno ugruntowała tradycję sztuk politycznych w języku marathi. Party to sztuka o pseudointelektualistach, którzy uważają się za śmietankę społeczeństwa. Kiedy jednak uświadamiają sobie swoją pustkę, próbują ją ukryć, oszukując samych siebie. Sztuka zazwyczaj zawiera pewnego rodzaju przesłanie dotyczące ludzkiego doświadczenia.
