Gry w nauczaniu matematyki

W celu ułatwienia nauczania matematyki w szkole podstawowej, uczynienia jej mniej abstrakcyjną i sztywną w odniesieniu do konkretnych treści oraz bardziej zbliżoną do rzeczywistości uczniów, niniejsza praca ma na celu pokazanie odmiennego spojrzenia na dotychczasową wiedzę uczniów i praktykę pedagogiczną w klasie w zakresie treści matematycznych, wychodząc od kultury uczniów i pedagogiki Freire’a, proponując zabawową metodologię autonomii w edukacji matematycznej. Freire (1999) wprowadza pedagogikę autonomii, wyjaśniając swoje powody analizowania praktyki pedagogicznej nauczyciela w odniesieniu do autonomii bycia i wiedzy ucznia. Rozumie się, że nauczyciel powinien stale się kształcić, ponieważ człowiek wykazuje swoje zdolności, rozwijając swoje umiejętności poprzez wykonywanie zawodu. W przeciwnym razie uczeń będzie jedynie odbiorcą informacji, a nauczyciel powinien zaproponować „zbliżenie się do wcześniejszej wiedzy uczniów, aby dzięki tym informacjom móc przedstawić treści uczniom, którzy będą mieli możliwość i przestrzeń do kwestionowania nowej wiedzy' (FREIRE, 1999). Niniejsza praca opiera się zatem na badaniach jakościowych i etnograficznych.