Czytanie powieści Samuela Becketta „The Unnamable' jako narracji poststrukturalnej

Kwestionowanie leży u podstaw fikcyjnych światów Samuela Becketta. W powieści „The Unnamable' zdolność myślenia kartezjańskiego „ja' jest kwestionowana od samego początku. W ten sposób podważa się wszelką pewność co do tożsamości własnej, przestrzeni (miejsca i czasu), Innego, a co ważniejsze, języka. Mimo to cała narracja ujawnia niekończące się pragnienie „kontynuowania', aby narrator lub głos, którego nie da się nazwać, mógł w końcu znaleźć wewnętrzny spokój, sens lub znaczenie. To, co odróżnia go od postaci modernistycznych, to ostateczna niewiara w język zarówno w zakresie oddania ostatecznego znaczenia lub znaczenia, jak i przekazywania swoich myśli światu zewnętrznemu. Nie jest on jednak również postmodernistycznym absurdyściem. Świadomy prawdziwej funkcji języka i wszechobecności Innego, nadal chętnie poszukuje możliwych sposobów zdefiniowania i zrozumienia siebie. Chociaż Beckett nie był inicjatorem filozoficznej kontemplacji nad istotą i egzystencją człowieka, bez wątpienia można go uznać za pierwszego pisarza, który poruszył istniejące już pytania epistemologiczne i ontologiczne w wysoce literackiej formie.